Lieve, trouwe lezers,
Gisteren sprak ik met een uitgever. Ik hoopte stiekem op het gouden ei: een manier om de hele zakelijke rompslomp en de ‘branding’ lekker uit te besteden, zodat ik me volledig kan storten op mijn boeken. Want laten we eerlijk zijn: schrijven is het leukste wat er is. Maar de boodschap was helder: ‘Je zult het toch echt zelf moeten doen.’
Nu ben ik wel gewend aan marketing omdat ik dat in mijn dagelijks werk ook moet doen, maar voor mijn boeken, wat nog steeds voelt als een hobby, dat ook te moeten doen…. Dan wordt het schrijven opeens ook werk. Tegelijkertijd wil ik ook dat de boeken de aandacht krijgen die ze verdienen. Ik heb zoveel enthousiaste reacties. Het zou zonde zijn om het hierbij te laten. Tegelijkertijd ben ik al de hele winter aan het kwakkelen met mijn gezondheid, ik ben steeds heel benauwd en elk griepje weet me te vinden. Dat betekent dat ik mijn energie goed moet verdelen.
De uitgever vertelde dat je als auteur ook je eigen ambassadeur moet zijn. Dat betekent: zichtbaar zijn op social media, het contact met jullie als lezers onderhouden en je eigen ‘merk’ bouwen. En dat terwijl ik de afgelopen maanden vooral de tijd nodig had om fysiek weer op te krabbelen.
Het was even een reality-check. Maar terwijl ik hier zit met mijn plannen voor boek twee, drie en vier, besef ik ook: wie kan mijn verhaal nu beter vertellen dan ikzelf? Jullie enthousiaste reacties, appjes en mailtjes geven me de brandstof om die handschoen op te pakken.
Dus, ik ga aan de bak. Op mijn eigen tempo, met de neus in de archieven en de blik op de toekomst. Want die ‘Onwettige Tabaksdochter’ komt er, en ik kan niet wachten om haar aan jullie voor te stellen!
Tot snel,
Sandra
